Deze week ontviel ons een countrylegende. Maandag 16 juli overleed Kitty Wells op 92-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersenbloeding. Muriel Ellen Deason begon in de jaren ‘30 in de muziek als achtergrondzangeres van het duo Johnnie & Jack, het duo van haar man Johnnie Wright.
Pas in de jaren ‘50 ging ze zelf muziek opnemen. In 1952 brak ze in een klap door met haar nummer als antwoord op Hank Thompson’s nummer “The Wild Side of Life”. Thompson’s liedje bevatte de tekst “I didn’t know God made honky tonk angels”. Wells reageerde hierop met het nummer “It Wasn’t God Who Made Honky Tonk Angels”. Dit nummer betekende de eerste #1-hit van een vrouwelijke country solo-artiest. In totaal heeft Wells zesendertig studioalbums opgenomen en is zij tot de jaren ‘80 muzikaal actief gebleven.
Maandag 16 juli overleed Kitty Wells. The Queen of Country is dood, lang leve de koningin.
Vrijdag vierde Curtis Mayfield zijn zeventigste verjaardag in het Lincoln Center. De guest of honor was alleen afwezig: Mayfield overleed immers in 1999. Dat hield een groep muzikanten niet tegen deze man toch te eren. Muzikanten als Aloe Blacc, Mavis Staples en The Roots gaven acte de presence. Genoeg reden om even stil te staan bij Mayfield.
Begin deze week kwam er groot nieuws van Bob Dylan: op 11 september komt zijn vijfendertigste studioalbum uit. Het album heet Tempest en bestaat uit tien nieuwe nummers. Tempest is geproduceerd door Jack Frost. “Wie?!” zult u wellicht denken. Jack Frost. Frost is het alter ego van Dylan. Onder die naam heeft Bob Dylan al meerdere albums van zichzelf geproduceerd.
Het is Dylan gelukt dat tot nu toe geen enkel nummer is uitgelekt. Liefhebbers moeten dus nog even een maandje wachten. Om die leegte vast op te vullen, kan onder dit bericht geluisterd worden naar Dylan’s vorige studioalbum: Together Through Life.
Het is al een tijdje bekend dat er een tributealbum voor Fleetwood Mac uit gaat komen. De hele zomer lekken er al covers door hedendaagse bands uit. Waar eerder al Fleetwood Mac-nummers door onder andere Lee Ranaldo, MGMT en Matt Sweeney & Bonnie “Prince” Billy naar buiten kwamen, volgden deze week versies van Washed Out en Tame Impala naar buiten.
Tame Impala speelde That’s All For Everyone van het album Tusk. De versie van Tame Impala hoor je hier. Het is Tame Impala gelukt psychedelisch nogsychedelischer te maken. Tame Impala mag erg tevreden zijn met hun versie.
Washed Out heeft een nieuwe versie gemaakt van het nummer Straight Back van het album Mirage. Deze versie kan je hier beluisteren. De sfeer van het nummer is door Washed Out volledig intact gelaten. Door de inbreng van de band is het nummer wel een stuk moderner geworden.
Er werken goede artiesten samen aan deze ode aan Fleetwood Mac. Hieronder vind je een lijst met nummers die eerder al uitgelekt waren. Zeker de moeite waard om eens te beluisteren als je tijd over hebt.
Damien Jurado is al sinds halverwege de jaren ‘90 een bekende in de indie-scene. Hij is vooral bekend geworden door zijn low-fi stijl. In 2010 besloot hij samen met Richard Swift op zoek te gaan naar een nieuw geluid. Saint Bartlett kwam in dat jaar uit, een erg ingetogen album. Dit jaar gaat hun zoektocht verder op Maraqopa.
Maraqopa is een heel ander album geworden dan Saint Bartlett. Dit wordt al direct duidelijk met het eerste nummer. Nothing Is The News is een erg psychedelisch nummer geworden. Dit blijkt later de opmaat voor het gehele album.
Jurado’s invloeden op dit album zijn duidelijk terug te horen. Invloeden als Bossa Nova, folk en latin zijn dan ook duidelijk ook terug te horen. Maraqopa is zou zo van Keith Moon kunnen zijn, terwijl This Time Next Year een mooie mix van folk en Bossa Nova is geworden.
Het hele album doet wel een beetje denken aan een album dat we eerder hebben besproken dit jaar: Jonathan Wilson’s Gentle Spirit. Beiden proberen op hun eigen manier de psychedelische folk te doen herleven - zonder dat hun muziek erg op elkaar lijkt. Met Maraqopa doet Damien Jurado in ieder geval een goede poging. Het is een mooi, soms intiem album met hele bombastische uithalen aan de ene kant en hele ingetogen liedjes aan de andere. Van begin tot eind zit de luisteraar bij Maraqopa op het puntje van zijn stoel. Maraqopa verdient dan ook zeker een luisterbeurt van elke muziekliefhebber.
Apparatjik is een hedendaagse superband bestaande uit Coldplay’s bassist Guy Berryman, A-ha’s gitarist Magne Furuholmen, Mew’s zanger Jonas Bjerre en producer Martin Terefe. Het kwartet kwam in 2008 voor het eerst samen op een album voor de mensenrechtenorganisatie Survival International dat onder andere geproduceerd werd door Martin Terefe. De samenwerking beviel en in 2010 bracht Apparatjik haar eerste album uit. Dit voorjaar kwam het tweede album - Square Peg In A Round Hole - uit.
Square Peg In A Round Hole is een dance album geworden met veel ’80s-invloeden. Het album bevat enkele hele lekkere dancenummers als Servux Sequentials en Tell The Babes. Het probleem is alleen dat dit direct de eerste twee nummers zijn. Net zoals Coldplay en A-ha, is ook Apparatjik op de rest van het album op zoek naar snel succes. De nummers zijn oppervlakkig, lijken vaak op elkaar en beklijven niet. Het nummer Do It Myself is inwisselbaar voor bijna elke hedendaags R&B-nummer, terwijl Signs Of Waking Up niet eens genoeg beklijft om slecht te vinden.
Square Peg In A Round Hole is ondanks twee lekkere nummers geen goed album. Het feit dat ze dus wel lekkere nummers kunnen maken, maakt de rest van de plaat nog minder luisterbaar dan ze eigenlijk al is. Square Peg In A Round Hole is een prima plaat voor Coldplay-liefhebbers. Helaas hebben we die hier bij Soulfood niet..
Kristian Mattson - a.k.a. The Tallest Man On Earth - is bij muziekminnend Nederland geen onbekende meer. Waar hij vier jaar geleden nog op het kleinste podium van Lowlands stond, is hij tegenwoordig bekend genoeg om als headliner op festivals te staan. Dit alles komt door zijn tweede album. The Wild Hunt betekende zijn definitieve doorbraak bij het grotere publiek. Vorige maand kwam zijn langverwachte derde album uit: There’s No Leaving Now.
There’s No Leaving Now is een album zoals je mag verwachten van The Tallest Man On Earth. Het is een album gevuld met mooie luisterliedjes van een man en zijn gitaar. Slechts op enkele nummers is er naast de gitaar en stem van Mattson een derde instrument te horen. De nummers variëren, ondanks de beperkte bezetting, sterk in sfeer. Zo is er het lieflijke Revelation Blues, het deprimerende There’s No Leaving Now en het opgewekte Wind And Walls. There’s No Leaving Now verveelt geen moment en is een erg mooi album. Maar natuurlijk wordt de opvolger van de grote doorbraak altijd vergeleken met het vorige album.
Op het eerste gehoor komt There’s No Leaving Now daar niet goed uit. Nadat ik zowel dit album als The Wild Hunt een paar keer achter elkaar geluisterd heb, ben ik erachter gekomen hoe dit komt. The Wild Hunt had een paar nummers die het ook op zichzelf prima redden. The King Of Spain, de eerste single van The Wild Hunt, is bijvoorbeeld regelmatig op de Nederlandse popzenders gedraaid. There’s No Leaving Now mist een single, maar de liedjes zijn minstens zo mooi als op The Wild Hunt. Maakt dit het album slecht? Zeker niet. Het enige dat There’s No Leaving Now nodig heeft, is een luisteraar die bereid is het album een paar keer goed te beluisteren voordat hij zijn oordeel velt. Wie dat doet, komt ongetwijfeld tot de conclusie dat The Tallest Man On Earth met There’s No Leaving Now alleen maar gegroeid is in statuur.
« JV
In het tweede uur staan we stil bij de reis die Jan onlangs maakte. Het thema is New York! Muziek uit en over de stad die nooit slaapt…
